Korkmuyorum. Çok fazla şeye tanık oldum ama yine de korkmuyorum. Bu yazı benim geleceğe mesajımdır.Ben o kadar da önemli biri değilim. Sıradan bir gazeteciyim. Onların nasıl büyüdüğünü yıllar önceden çözmüş bir gazeteci.

Bu bir isyan gibi başlamadı çok daha farklıydı ama yine de isyandı. Bu büyük isyan açgözlü insanların yaşama arzusunu kullandı. İlginç olan vaat ettiklerini yerine getirmesiydi. Çok alttan, çok büyük, çok hızlı ama bir o kadar da sinsi ilerliyordu. Zengin insanlar, siyasiler, fabrikatörler, ünlüler, ordu mensupları ve sonra dünyadaki çoğu insanlar. Dehşet verici bir manzaraydı. Gördüklerim inanılması güç şeylerdi. Etrafımda kimse kalmamıştı eşim, çocuklarım, dostlarım kimse benimle ilgilenmiyordu. Sanki ölmüş gibiydim, aralarında öylece dolaşıyordum. Sonra savaş çıktı ve bitti. Zaten savaştan çok kıyım gibi bir şeydi. Burada ölmek üzereyim ama korkmuyorum.İnsanlar gerçek sandıkları şeylerin gerçek olmadığını anlayacak.Nasıl başladığını gördüm, belki de nasıl biteceğini göremeyeceğim ama ben kazandım.